باب رحمت بليغ تر است از غفران معصيت ، يا پس بنده را فرا معصيت گذارد و آثار ذلّت در ظاهر وى بگذارد ، تا خلق از وى نفرت گيرند آن گه سابقهء رحمت در حكمت ازليت در رسد ، و او را دست گيرد . و درين معنى حكايت آرند از ايوب سختيانى كه گفت - در همسايهء من مردى شرير بود آثار زلت و معصيت بر ظاهر وى پيدا ، و من از وى بغايت نفور بودم ، تا بعاقبت از دنيا بيرون شد . گفتا - چون جنازهء وى برداشتند من بگوشهء باز شدم ، نميخواستم كه به روى نماز كنم ، پس مردى ديگر آن شرير را بخواب ديد بر حالتى نيكو و بر هيئتى پسنديده ، پرسيد كه - اللَّه با توجه كرد ؟ گفت - برحمت خود بيامرزيد ، و از من آن ناهمواريها در گذشت . آن گه گفت - ايوب عابد را بگو « لو انتم تملكون خزائن رحمة ربى اذا لامسكتم خشية الانفاق » - و باشد كه اسباب محنت گرد بنده در آرد ، و درهاى راحت و سلوت بر وى فرو بندد ، تا بنده را چون نوميدى پديد آيد آن گه در رحمت و رأفت بوى بر گشايد ، چنانك رب العزة گفت - وَ هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا وَ يَنْشُرُ رَحْمَتَهُ . و فى هذا المعنى يحكى عن بعض الصالحين قال - رأيت بعضهم فى المنام فقلت له ما فعل اللَّه بك ؟ فقال وزنت حسناتى و سيآتى فرجحت فحلّت السّيئات على الحسنات ، فجاءت صرّة من السماء و سقطت فى كفة الحسنات فرجحت فحلّت الصّرّة فاذا فيها كفّ تراب القيته فى قبر مسلم ، سبحانه ما ارأفه بعبده ! النوبة الاولى - قوله تعالى - : قَدْ نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّماءِ - مىبينيم گشتن روى تو در آسمان فَلَنُوَلِّيَنَّكَ ما ترا گردانيم قِبْلَةً تَرْضاها به آن قبله كه مىخواهى و مىپسندى ، فَوَلِّ وَجْهَكَ روى گردان شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ بسوى مسجد حرام وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ و شما كه امت وييد هر جا كه باشيد فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ رويهاى خويش سوى آن مىگردانيد ، وَ إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ و اينان كه ايشان را نامه دادند لَيَعْلَمُونَ نيك ميدانند أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ